វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្លែង
គុ. [ស្លែង]
(ព.ប្រ.) ដែលឱ្យទោស, ដែលនាំឱ្យទាស់, ដែលជាសត្រូវនឹងរោគ :
(ព.ប្រ.) ដែលឱ្យទោស, ដែលនាំឱ្យទាស់, ដែលជាសត្រូវនឹងរោគ :
(ព.ប្រ.) ដែលឱ្យទោស, ដែលនាំឱ្យទាស់, ដែលជាសត្រូវនឹងរោគ :
“របស់ស្លែង, ពាក្យស្លែង, អាហារស្លែង។”
(សំនួន.) សម្ដីពិតរមែងតែញ៉ាំងអ្នកប្រកាន់ខុសឱ្យឈឺចាប់ចិត្តឬឱ្យជ្រេញរអាមិនចង់ឮមិនចង់ស្ដាប់។
“”
(ម.ព. សម្ដីស្លែងស្លាក់)។
“”
សម្ដីអាក្រក់នាំឱ្យឈឺចិត្ត។
“”
ឈ្មោះឈើពុលមាន២ប្រភេទ គឺស្លែងធំនិងស្លែងវល្លិ។
“”
ស្លែងមានដើម, ស្លឹក, ផ្លែធំ។
“”
ស្លែងតូច ដើមមានសណ្ឋានស្ទើរជាវល្លិ ផ្លែតូចៗ។
“”