វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្វច្ឆន្ទ
គុ., ន. [ស្វ័ច-ឆ័ន]
ដែលមានសេចក្ដីពេញចិត្តចំពោះខ្លួនឯង ឬចំពោះអំពើរបស់ខ្លួន; ដែលតាមទំនើងចិត្តខ្លួន; អ្នកដែលប្រព្រឹត្តតាមទំនើងខ្លួនឯងបាន, អ្នកដែលជាអធិបតីលើខ្លួនឯង; សេរី, សេរីភាព, ស្វៃរិន, អត្តាធីន :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ដែលមានសេចក្ដីពេញចិត្តចំពោះខ្លួនឯង ឬចំពោះអំពើរបស់ខ្លួន; ដែលតាមទំនើងចិត្តខ្លួន; អ្នកដែលប្រព្រឹត្តតាមទំនើងខ្លួនឯងបាន, អ្នកដែលជាអធិបតីលើខ្លួនឯង; សេរី, សេរីភាព, ស្វៃរិន, អត្តាធីន :
ឧទាហរណ៍
“មនុស្សស្វច្ឆន្ទ។”
ចំណាំការប្រើប្រាស់
(ប្រើជា សច្ឆន្ទ ក៏បាន។ បើស្ត្រីជា ស្វច្ឆន្ទាឬសច្ឆន្ទា)។
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
ពាក្យផ្សំ
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់