វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្វាង
គុ. [ស្វាង]
ដែលអន់, ដែលធូរស្បើយ, ស្រាក :
ដែលអន់, ដែលធូរស្បើយ, ស្រាក :
ដែលអន់, ដែលធូរស្បើយ, ស្រាក :
“ស្វាងងងុយ, ស្វាងពីប្រកាច់, ស្វាងដឹង ស្រវឹងភ្លើ!”
មិនឈប់ឈរ, មិនល្ហែ :
“ឈឺមិនស្វាង។”
ស្រាកគ្រុន។
“”
ស្រឡះមុខមាត់។
“”
ស្វាងស្រា, ស្រាកស្រវឹង, លែងឬអន់ស្រវឹង។
“”
អារម្មណ៍ភ្លឺ, ថ្លាចិត្ត, ថ្លាគំនិត។
“”
ភ្លឺ; ភ្លឺស្រឡះ :
“ស្វាងឯកើត គឺភ្លឺឯកើត (អរុណោទ័យ)។”
មេឃស្រឡះ។
“”