វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្វាន
[ស្វាន]
សុនខ។
សុនខ។
សុនខ។
“”
ខ្មែរហៅសំដៅតែ "ឆ្កែព្រៃ" :
“ចចកស្វានស្វា។ (ព.កា.) សម័យបុរាណ ក្នុងព្រៃស្មសាន មានពួកស្វាននៅ ចាំស៊ីសាកសព ស្រស់ៗឆៅៗ សម័យឥឡូវ មិនដូចព្រេងនាយ។”
ខៃទម្លុះដោយស្វាន :
“ឈើនេះសាច់រឹងណាស់ ស្វានស្ទើរមិនមុត។”
គ្រឿងដែកមួយប្រភេទ មានធ្នូឬផ្នោះស្ពឺរមួលសម្រាប់ខៃទម្លុះសាច់ឈើ :
“ស្វានជាងឈើ។”
ស្វានប្រើថាមពលអគ្គិសនីសម្រាប់ស្វានបេតុងដោយមានកម្លាំងបុកផ្សំផង។
“”