វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្អាង
កិ. [ស្អាង]
តែងគ្រឿងសម្អាង; តាក់តែងឱ្យសមគ្រឿងប្រដាប់ :
តែងគ្រឿងសម្អាង; តាក់តែងឱ្យសមគ្រឿងប្រដាប់ :
តែងគ្រឿងសម្អាង; តាក់តែងឱ្យសមគ្រឿងប្រដាប់ :
“ស្អាងខ្លួន, ស្អាងល្ខោន, ស្អាងចេតិយ។”
(ព.ប្រ.) ទូន្មានប្រដៅចិត្តឡើងជាថ្មីឱ្យប្រព្រឹត្តតាមធម៌តាមច្បាប់ (ដែលទុកដូចជាគ្រឿងសម្អាង)។
“”
តាក់តែងគ្រឿងប្រដាប់ឱ្យស្អាតល្អ។
“”
ដែលតាក់តែងគ្រឿងប្រដាប់ស្អាតល្អឥតឆ្គង :
“(ព.កា.) ប្រាសាទស្អាងស្អាត សម្រាប់ព្រះបាទ បរមបពិត្រ ស្ដេចគង់ប្រក្រតី ក្សត្រថ្លៃទ្រង់ឫទ្ធិ ទ្រង់កាន់ទសពិធ ប្រព្រឹត្តទៀងទាត់។”