វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្អុះ
គុ. [ស្អុះ]
ក្ដៅក្នុងម្លប់, ក្នុងទីហប់ ព្រោះបណ្ដាលអំពីធាតុទឹកនិងធាតុភ្លើងឯអាកាសប៉ះប្រទះគ្នាខ្លាំង :
ក្ដៅក្នុងម្លប់, ក្នុងទីហប់ ព្រោះបណ្ដាលអំពីធាតុទឹកនិងធាតុភ្លើងឯអាកាសប៉ះប្រទះគ្នាខ្លាំង :
ក្ដៅក្នុងម្លប់, ក្នុងទីហប់ ព្រោះបណ្ដាលអំពីធាតុទឹកនិងធាតុភ្លើងឯអាកាសប៉ះប្រទះគ្នាខ្លាំង :
“ស្អុះរកកល់ភ្លៀង, ក្នុងបន្ទប់នេះ ស្អុះណាស់!”
ពាក្យបដិសេធ មានសេចក្ដីថា "ស្បិត, មិនរវល់, មិនត្រូវការ, អំពល់អី" :
“ស្អុះអញនឹងទៅ! (អញឥតស្អុះស្អាប់អ្វីនឹងត្រូវទៅទេ!)។”