វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ហម្មិយ
ន. [ហ័ម-មិ-យៈ]
ប្រាសាទថ្មរាងកណ្ដូង; រោងថែវរៀបថ្មឬរៀបឥដ្ឋរាងកណ្ដូង; គុហារៀបថ្មឬឥដ្ឋ :
ប្រាសាទថ្មរាងកណ្ដូង; រោងថែវរៀបថ្មឬរៀបឥដ្ឋរាងកណ្ដូង; គុហារៀបថ្មឬឥដ្ឋ :
ប្រាសាទថ្មរាងកណ្ដូង; រោងថែវរៀបថ្មឬរៀបឥដ្ឋរាងកណ្ដូង; គុហារៀបថ្មឬឥដ្ឋ :
“ហម្មិយៈជាលំនៅនៃពួកបព្វជិតអ្នករៀនវិបស្សនាធុរៈ។”