វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ហាហា
ន. [ហា-ហា]
គន្ធព្វ។
គន្ធព្វ។
គន្ធព្វ។
“”
ពាក្យបន្លឺដោយអស្ចារ្យឬដោយមានសេចក្ដីទុក្ខព្រួយខ្លាំង (ព.កា.) ឬ (ព.ទេ.) ; ត្រូវនឹងពាក្យខ្មែរថាយី!, យីអើ!, យីអើហ្ន៎!, ឰ!, ឰយា!)។
“”
ការធ្វើឱ្យកើតទុក្ខព្រួយខ្លាំង; ការនាំឱ្យកើតកោលាហល, ឱ្យជ្រួលជ្រើម។
“”