វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ហូរ
កិ. [ហូ]
រអិលជ្រុលទៅឯងនៃទឹកឬវត្ថុរាវ, នៃខ្សាច់ជាដើម :
រអិលជ្រុលទៅឯងនៃទឹកឬវត្ថុរាវ, នៃខ្សាច់ជាដើម :
រអិលជ្រុលទៅឯងនៃទឹកឬវត្ថុរាវ, នៃខ្សាច់ជាដើម :
“ទឹកហូរ, ឈាមហូរ, ទឹកភ្នែកហូររហាម។”
(ព.ប្រ.) រអិលឥតទើសទាក់, មិនរអាក់រអួល :
“និយាយហូរ, មើលសំបុត្រហូរ; សម្ដីហូរ។”
(ម.ព. ហៀរ)។
“”
បោលជ្រំៗជើង (ចំពោះតែគោ, ក្របី) :
“គោហូរ។”