វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ហើប
កិ. [ហើប]
របើកងើបឃ្លាតពីទីប្រក្រតី :
របើកងើបឃ្លាតពីទីប្រក្រតី :
របើកងើបឃ្លាតពីទីប្រក្រតី :
“ក្ដារជញ្ជាំងហើប។”
អណ្ដែតងើបខ្ពស់ឡើង :
“លុះកើបយកស្រូវខ្លះចេញទៅ មាឌទូកហើបពីក្នុងទឹកបានមួយចំអាម។”
លើកឬក្រោកឱ្យឃ្លាតឡើងបន្តិច (បង្ហើប) :
“ទាញឡើងឱ្យហើប, លើកមិនហើប; ក្រោកមិនហើបពីកន្ទេល។”
បញ្ចេញវាចាឬចេញស្ដី :
“ទុកជាស្ដីឱ្យយ៉ាងណាក៏មិនហ៊ានហើប។”
បើកមាត់ឬហាមាត់ស្ដី។
“”
ស្ងៀមឈឹង; ស្ដីថាមិនកើត, មិនហ៊ានស្ដីថា។
“”
ហាមាត់ឬបើកមាត់ស្ដី។
“”