វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ហៀន
ន. [ហៀន]
ឈ្មោះខ្យងគោកមួយប្រភេទ រាងត្រមៀចសម្បុរស កាលណាបញ្ចេញខ្លួនពីក្នុងសំបក មានសាច់ពីរដុំវែងៗសណ្ឋានជាស្នែង នៅអាស្រ័យនឹងដើមឈើក្នុងព្រៃត្រជាក់ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
៤ ន័យនិយមន័យ
១
ឈ្មោះខ្យងគោកមួយប្រភេទ រាងត្រមៀចសម្បុរស កាលណាបញ្ចេញខ្លួនពីក្នុងសំបក មានសាច់ពីរដុំវែងៗសណ្ឋានជាស្នែង នៅអាស្រ័យនឹងដើមឈើក្នុងព្រៃត្រជាក់ :
ឧទាហរណ៍
“ខ្យងហៀន។”
២
គូទខ្យងទាំងពួងដែលមានសណ្ឋានវិលវៀនខាងក្នុងតូចខាងក្រៅធំ :
ឧទាហរណ៍
“ហៀនគូទខ្យង។”
៣
ឈ្មោះក្បាច់មានសណ្ឋានកួចចូលជ្រៅស្ដើងម្ខាងវិលវៀនស្រដៀងនឹងគូទខ្យង :
ឧទាហរណ៍
“ក្បាច់ហៀនឬក្បាច់មានហៀន។”
៤
ដំបារប្រាក់ឬស្ពាន់មានសណ្ឋានមូលមានក្បាច់ចម្លាក់ ប្រើការដាក់ភ្ជាប់នឹងឃ្លុំសេះ :
ឧទាហរណ៍
“ហៀនឃ្លុំសេះ។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់