វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ហៃ
ឧ. [ហៃ]
ម្នាល, នែ :
ម្នាល, នែ :
ម្នាល, នែ :
“កុម្ភណ្ឌផ្ដាំទេពីថា ហៃកែវៗកល្យាណ បងទៅយូរប៉ុន្មាន ទន់ទាបតិចបងយាត្រា (សាស្ត្រាស័ង្ខសិល្បជ័យ)។”
ដែលរហ័សខាង ..., ប៉ិនតែខាង ...; ដែលច្រើនខាង ..., ដែលចេះតែឬច្រើនតែ :
“មនុស្សហៃឈ្លោះ, ហៃខឹង, ហៃថាឱ្យគេ; ហៃធ្វើការ, ហៃខាងអួត។”