វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ហ៊ឹង
គុ. [ហ៊ឹង]
ងាស់ទាស់ដំណើរខ្យល់ក្នុងត្រចៀក ស្ដាប់សំឡេងឮមិនជាក់, ដែលដូចជាចេះតែលាន់ឮសូរទ្រហឹងក្នុងត្រចៀក :
ងាស់ទាស់ដំណើរខ្យល់ក្នុងត្រចៀក ស្ដាប់សំឡេងឮមិនជាក់, ដែលដូចជាចេះតែលាន់ឮសូរទ្រហឹងក្នុងត្រចៀក :
ងាស់ទាស់ដំណើរខ្យល់ក្នុងត្រចៀក ស្ដាប់សំឡេងឮមិនជាក់, ដែលដូចជាចេះតែលាន់ឮសូរទ្រហឹងក្នុងត្រចៀក :
“ត្រចៀកហ៊ឹងឬហ៊ឹងត្រចៀក។”
ឈ្មោះល្បែងក្មេងប្រុសមួយប្រភេទ លេងឆ្កឹះវាយកំណាត់ឈើឬកំណាត់ឫស្សីមួយវែងមួយខ្លី ...អ្នកចាញ់ត្រូវរត់លើទីមានកំណត់បញ្ចេញសំឡេងឮហ៊ឹង!មិនឱ្យដាច់សូរ :
“ពួកក្មេងលេងហ៊ឹង។”
កំណាត់ក្ដារចងបន្តោងអែបផ្ទប់នឹងជញ្ជាំងសម្រាប់ដាក់អ្វីៗ :
“ចងហ៊ឹង, ក្ដារហ៊ឹង។”
ក្ដារហ៊ឹងដាក់តោកអារក្សឬដាក់ដូងទុំច្រុះនិងគ្រឿងបូជាអារក្ស ជាគ្រឿងសម្គាល់ថាជាកន្លែងលំនៅនៃខ្មោចអារក្ស (របស់ប្រជាជនខ្លះអ្នកប្រកាន់ជឿខ្មោចអារក្ស)។
“”