អក្ខរ

ស្នាមគំនូសមានតួរាងផ្សេងៗសម្រាប់ប្រើសរសេរកត់ពាក្យសម្ដីនិងសេចក្ដីទាំងពួងប្រើមិនចេះអស់ (អក្សរ) ចែកជាពីរពួកគឺ ស្រៈ និង ព្យញ្ជនៈ។

ត្រូវតាមខ្យល់អក្សរមិនល្អៀង។

(ព.ប្រ.) ត្រូវត្រង់មិនល្អៀង (ព.សា.)។

ពេញទ្រពងមាត់, ពេញចំហ (ប្រើចំពោះតែសម្ដី) :

ប៉ាកកៃឬស្លាបប៉ាកកា។

ស្មេរ, ស្មៀន (លិបិការ, លេខកៈ) ; អ្នកតែងសេចក្ដី។

(ម.ព. អក្ខរជីវក)។

(ម.ព. អក្ខរជីវក)។

(ម.ព. អក្ខរជននី)។

(ម.ព. អក្ខរប័ដ)។

អក្សរផ្ញើជើង ឬ អក្សរគ្រវាត់។

ដំបារប្រាក់ជាដើមដែលសរសេរឬឆ្លាក់អក្សរ។

អ្នករៀនអក្សរ។

(ម.ព. អក្ខរជននី)។

ប្រជុំអក្ខរ; អក្ខរៈដែលរៀងតាមលំដាប់; អក្ខរានុក្រម; លិខិត, សំបុត្រ, ចុតហ្មាយ។

ការមិនឃ្លៀងឃ្លាតអក្ខរៈ។

វិធីប្រើអក្សរ, ការសរសេរឬអានអក្សរ; ការសរសេរកើតឬមើលដាច់ :

មេពាក្យដែលរៀបរៀងតាមលំដាប់អក្សរ (វចនានុក្រម)។

(ម.ព. អក្ខរាភិធាន)។