វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អគមនីយ
ន. [អៈ-គៈ-មៈ-នី-យៈ] ឬ [អៈ-គៈ-មៈ-នី]
ហេតុដែលមិនគួរបណ្ដោយចិត្តឱ្យប្រព្រឹត្ត; ការពុំគួរគប់រក។
ហេតុដែលមិនគួរបណ្ដោយចិត្តឱ្យប្រព្រឹត្ត; ការពុំគួរគប់រក។
ហេតុដែលមិនគួរបណ្ដោយចិត្តឱ្យប្រព្រឹត្ត; ការពុំគួរគប់រក។
“”
ទីឬវត្ថុដែលពុំគួរសេពសម។
“”
(ម.ព. អគមនីយដ្ឋាន)។
“”