វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អគាធ
គុ. [អៈ-គា-ធៈ] ឬ [អៈ-គាត]
ដែលពុំអាចស្ទង់បាន, ដែលមានជម្រៅខ្លាំងស្ទង់ពុំដល់, ជ្រៅ។
ដែលពុំអាចស្ទង់បាន, ដែលមានជម្រៅខ្លាំងស្ទង់ពុំដល់, ជ្រៅ។
ដែលពុំអាចស្ទង់បាន, ដែលមានជម្រៅខ្លាំងស្ទង់ពុំដល់, ជ្រៅ។
“”
ហេតុឬដំណើរដែលជ្រាលជ្រៅពុំអាចស្ទង់បាន។
“”
ចិត្តដែលពិបាកស្ទង់; អ្នកដែលមានគំនិតជ្រៅគេពិបាកស្ទង់។
“”
ទីឬហេតុដែលពុំអាចស្ទង់បាន។
“”
(ម.ព. អគាធដ្ឋាន)។
“”