វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អង្កៀម
កិ. [អង់-កៀម]
ខាំឬកកេរមិនដកមាត់ ដើម្បីឱ្យទក់, ឱ្យរេច, ឱ្យដាច់ :
ខាំឬកកេរមិនដកមាត់ ដើម្បីឱ្យទក់, ឱ្យរេច, ឱ្យដាច់ :
ខាំឬកកេរមិនដកមាត់ ដើម្បីឱ្យទក់, ឱ្យរេច, ឱ្យដាច់ :
“សុនខអង្កៀមព្រ័ត្រ, ឆ្មាអង្កៀមត្រីងៀត។”
បៀមបៅខាំជញ្ជក់ញំៗ :
“កូនបៅអង្កៀមដោះ។”
(ព.ប្រ.) ខំប្រឹងមិនលែង, ខំទទូចធ្វើទាល់តែសម្រេចប្រយោជន៍ :
“ធ្វើការអង្កៀមមិនព្រមលែង។”
ប្រឹងសម្ភីរៀនទាល់តែចេះ។
“”