វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អង្គំ
ន. [អង់-គំ]
ប្រដាប់មានសណ្ឋានជាដង្កាប់មាំ មានគ្រឿងរឹតឬបន្ធូរបាន សម្រាប់ចាប់រឹតអ្វីៗដែលធ្វើដោយដែកជាដើម ឱ្យរឹងមិនឱ្យរង្គើក ដើម្បីរូសរម្លីងឬឆាបជាដើម :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ប្រដាប់មានសណ្ឋានជាដង្កាប់មាំ មានគ្រឿងរឹតឬបន្ធូរបាន សម្រាប់ចាប់រឹតអ្វីៗដែលធ្វើដោយដែកជាដើម ឱ្យរឹងមិនឱ្យរង្គើក ដើម្បីរូសរម្លីងឬឆាបជាដើម :
ឧទាហរណ៍
“អង្គំដែក, រឹតដោយអង្គំ។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់