វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អច្ចុត
គុ. [អ័ច-ចុ-តៈ] ឬ [អ័ច-ចុត]
ដែលឥតកម្រើក; ខ្ជាប់ខ្ជួន; នឹងធឹង។
ដែលឥតកម្រើក; ខ្ជាប់ខ្ជួន; នឹងធឹង។
ដែលឥតកម្រើក; ខ្ជាប់ខ្ជួន; នឹងធឹង។
“”
ព្រះនិញ្វន; អ្នកប្រព្រឹត្តធម៌ខ្ជាប់ខ្ជួន, អ្នកមានចិត្តនឹងធឹង, វិស្ណុ។
“”
តាបសឬឥសីអ្នកប្រព្រឹត្តធម៌ខ្ជាប់ខ្ជួន (នាមឥសីមួយរូបក្នុងរឿងមហាវេស្សន្តរជាតក ដែលជូជកបញ្ឆោតឱ្យប្រាប់ផ្លូវទៅចួបនឹងព្រះវេស្សន្តរ)។
“”
(ម.ព. អច្ចុតតាបស)។
“”
(ម.ព. អច្ចុតតាបស)។
“”