វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អច្ឆរិយ
គុ. [អ័ច-ឆៈ-រ៉ិ-យ៉ៈ]
ដែលគួរស្ងើចក្រៃពេក; ដែលគួរទះដៃស្ងើចសរសើរ; ដែលគួរស្ញែងក្រៃពេក (អស្ចារ្យ)។
ដែលគួរស្ងើចក្រៃពេក; ដែលគួរទះដៃស្ងើចសរសើរ; ដែលគួរស្ញែងក្រៃពេក (អស្ចារ្យ)។
ដែលគួរស្ងើចក្រៃពេក; ដែលគួរទះដៃស្ងើចសរសើរ; ដែលគួរស្ញែងក្រៃពេក (អស្ចារ្យ)។
“”
ការណ៍ជាអស្ចារ្យ។
“”
បុគ្គលអស្ចារ្យ។
“”
បុរសអស្ចារ្យ។
“”
មនុស្សអស្ចារ្យ, មនុស្សឧត្តមបំផុតឥតមានពីរ :
“ព្រះសព្វញ្ញុពុទ្ធជាអច្ឆរិយមនុស្ស។”
វត្ថុដែលគួរកោតសរសើរ, វត្ថុដែលគួរឱ្យស្ងើចក្រៃពេក។
“”
ហេតុជាអស្ចារ្យ។
“”