វចនា.
វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

អញ្ជើញ

កិ. [អាញ់-ជើញ]

ជូនដំណឹងឬហៅរកដោយគោរព ចំពោះឥស្សរជនជាគ្រហស្ថមានក្សត្រិយ៍ជាដើម ឬចំពោះសាធារណជនជាគ្រហស្ថដែលត្រូវប្រើពាក្យគួរសមទៅរក :

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

៥ ន័យ
១

ជូនដំណឹងឬហៅរកដោយគោរព ចំពោះឥស្សរជនជាគ្រហស្ថមានក្សត្រិយ៍ជាដើម ឬចំពោះសាធារណជនជាគ្រហស្ថដែលត្រូវប្រើពាក្យគួរសមទៅរក :

ឧទាហរណ៍

“អញ្ជើញសម្ដេច, អញ្ជើញព្រះអង្គម្ចាស់, អញ្ជើញអស់លោក, អញ្ជើញពួកចាស់ទុំ; ...។”

២

ប្រើជាពាក្យបង្គាប់ឬអង្វរឱ្យទៅ, ឱ្យចូលជាដើម :

ឧទាហរណ៍

“អញ្ជើញស្ដេច!, អញ្ជើញព្រះតេជព្រះគុណ!, អញ្ជើញលោក!, អញ្ជើញ! ...។”

៣

ប្រើជាជំនួយកិរិយាសព្ទពួកខ្លះ សម្រាប់និយាយទៅរកជនដែលត្រូវគោរព, ចំពោះក្សត្រិយ៍ ប្រើពាក្យថា ស្ដេចយាង ក៏មាន (តាមគួរដល់ដំណើរសេចក្ដី) :

ឧទាហរណ៍

“ព្រះតេជព្រះគុណអញ្ជើញទៅណា?, អញ្ជើញលោកចូល!, អញ្ជើញពិសា! ...។”

៤

ពួកមហាតលិកអ្នកអញ្ជើញគ្រឿង។

ឧទាហរណ៍

“”

៥

នាំយកគ្រឿងដែលព្រះរាជាទ្រង់ប្រើប្រាស់ទៅដាក់ជិតព្រះអង្គ។

ឧទាហរណ៍

“”

ចំណាំការប្រើប្រាស់

(ចំពោះបព្វជិតប្រើពាក្យថា និមន្ត)។

ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ

ទម្រង់ពាក្យ

ពាក្យផ្សំ

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់