វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អណ្ដូង
ន. [អន់-ដូង]
រណ្ដៅធំជ្រៅដែលកើតពីជីក :
រណ្ដៅធំជ្រៅដែលកើតពីជីក :
រណ្ដៅធំជ្រៅដែលកើតពីជីក :
“អណ្ដូងទឹក, អណ្ដូងប្រោះត្រី។”
រណ្ដៅដែលជីករកត្បូង។
“”
អណ្ដូងដែលមានប្រេង :
“អណ្ដូងប្រេងកាត។”
អណ្ដូងជ្រៅដែលដងទឹកដោយយោង។
“”
អណ្ដូងឬរណ្ដៅដែលជីកយកលោហៈ, លោហាករ។
“”
(ម.ព. អណ្ដូងលោហជាតិ)។
“”
(ហៅតាមសៀមថា ប្ច់ អ.ថ. ប ប-ត្បូង)។