វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អតីត
គុ., ន. [អៈ-ដិត]
ដែលកន្លងទៅហើយ, ដែលហួសទៅហើយ; ដែលមានពីក្នុងកាលព្រេងនាយ; ដែលស្លាប់ហើយ :
ដែលកន្លងទៅហើយ, ដែលហួសទៅហើយ; ដែលមានពីក្នុងកាលព្រេងនាយ; ដែលស្លាប់ហើយ :
ដែលកន្លងទៅហើយ, ដែលហួសទៅហើយ; ដែលមានពីក្នុងកាលព្រេងនាយ; ដែលស្លាប់ហើយ :
“រឿងអតីត; ក្នុងអតីត, ពីអតីត, ដឹងអតីតអនាគត។”
ជនដែលស្លាប់បាត់ទៅហើយ។
“”
ជាតិមុន ឬភពមុន។
“”
និទានឬរឿងដែលកន្លងទៅហើយ។
“”
(ម.ព. អតីតជាតិ)។
“”
មន្ត្រីចាស់ (មន្ត្រីដែលឈប់លែងធ្វើរាជការហើយ)។
“”
រដ្ឋមន្ត្រីចាស់ (រដ្ឋមន្ត្រីដែលឈប់លែងធ្វើរាជការហើយ)។
“”
(ម.ព. អតីតនិទាន)។
“”
សម័យពីដើម, អតីតកាល។
“”
ហេតុដែលកន្លងទៅហើយ, ហេតុពីមុន។
“”