វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អតេកិច្ឆា
គុ. [អៈ-តេ-កិច-ឆា]
(ម.ព. អតេកិច្ឆ)។
(ម.ព. អតេកិច្ឆ)។
(ម.ព. អតេកិច្ឆ)។
“”
បុគ្គលដែលមានទោសធ្ងន់ឥតអ្នកណាជួយបន្ធូរបន្ថយឬជួយសម្រាលបានឡើយ។
“”
ភាពឬដំណើរកែលែងកើត។
“”
រោគដែលពេទ្យអស់កែបាន។
“”
អាបត្តិដែលភិក្ខុត្រូវហើយនឹងនៅជាភិក្ខុភាវៈតទៅទៀតពុំបាន (អាបត្តិបារាជិក)។
“”
(ម.ព. អតេកិច្ឆរោគ)។
“”
(ហៅ អតេកិច្ឆាពាធ ក៏បាន)។