វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អត្ថិភាព
ន. [អ័ត-ថិ-ភាប]
ភាវៈមាន, ភាពនៃអ្វីៗដែលមាន, ការមាន :
ភាវៈមាន, ភាពនៃអ្វីៗដែលមាន, ការមាន :
ភាវៈមាន, ភាពនៃអ្វីៗដែលមាន, ការមាន :
“កាលពីដើម គាត់ធ្លាក់ចុះក្នុងនត្ថិភាព, ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ គាត់បានចូលក្នុងអត្ថិភាពហើយ។ (ព.កា.) ថា រីនត្ថិភាព បានសាបរលាប រលាយបាត់ទៅ ទើបអត្ថិភាព បានជ្រាបចូលជ្រៅ ពីថ្ងៃនេះទៅ នឹងរីកមុខមាត់។ អត្ថិភាពកើត ចាកដើមកំណើត គឺការនឿយហត់ ព្យាយាមរឹងប៉ឹង ខំប្រឹងខំអត់ ធ្វើអ្វីប្រាកដ- ជាធ្វើនោះមែន។”
(ព.ផ្ទ. នត្ថិភាព)។