វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អទារុណ
គុ. [អៈ-ទា-រុន]
ដែលមិនកាច (ស្លូត)។
ដែលមិនកាច (ស្លូត)។
ដែលមិនកាច (ស្លូត)។
“”
អំពើស្លូត; អំពើល្អ :
“អទារុណកម្មជាអំពើ សុភាពស្មោះស្មើគួរពេញចិត្ត អស់ជនប្រុសស្រីគួរផ្ដេកផ្ដិត ដ្បិតនឹងផ្ដល់ផលប្រសើរឱ្យ។ (ព.កា.) ផ្ទុយគ្នានឹងទារុណកម្ម ដែលនាំឱ្យបានក្ដីទន់ខ្សោយ បើបានជាជ្រុលកុំបណ្ដោយ ក្រោយៗត្រូវរាងចាលរអា។”
ភាវៈស្លូត។
“”
(ព.ផ្ទ. ទារុណ)។