វចនា.
វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

អធិករណៈ

ន. [អៈធិ-កៈ-រ៉ៈ-ណៈ]

ការអាងហេតុផល; ទោស; រឿងហេតុ; វិវាទ, ជម្លោះ, ការទាស់ទែងគ្នា; ការប្ដឹងប្រកាន់គ្នា, ក្ដី, ក្ដីក្ដាំ :

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

៧ ន័យ
១

ការអាងហេតុផល; ទោស; រឿងហេតុ; វិវាទ, ជម្លោះ, ការទាស់ទែងគ្នា; ការប្ដឹងប្រកាន់គ្នា, ក្ដី, ក្ដីក្ដាំ :

ឧទាហរណ៍

“កើតអធិករណៈ, រម្ងាប់អធិករណ៍។”

២

សាលាជំនុំក្ដី។

ឧទាហរណ៍

“”

៣

(ម.ព. អធិករណមណ្ឌប)។

ឧទាហរណ៍

“”

៤

(ម.ព. អធិករណលេខា)។

ឧទាហរណ៍

“”

៥

ស្មៀនតុលាការ។

ឧទាហរណ៍

“”

៦

លិខិតកាត់ក្ដី, សាលក្រម។

ឧទាហរណ៍

“”

៧

(ម.ព. អធិករណលេខកៈ)។

ឧទាហរណ៍

“”

ចំណាំការប្រើប្រាស់

(បើស្ត្រីជា អធិករណលេខិកា)។

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់