វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អធិករណៈ
ន. [អៈធិ-កៈ-រ៉ៈ-ណៈ]
ការអាងហេតុផល; ទោស; រឿងហេតុ; វិវាទ, ជម្លោះ, ការទាស់ទែងគ្នា; ការប្ដឹងប្រកាន់គ្នា, ក្ដី, ក្ដីក្ដាំ :
ការអាងហេតុផល; ទោស; រឿងហេតុ; វិវាទ, ជម្លោះ, ការទាស់ទែងគ្នា; ការប្ដឹងប្រកាន់គ្នា, ក្ដី, ក្ដីក្ដាំ :
ការអាងហេតុផល; ទោស; រឿងហេតុ; វិវាទ, ជម្លោះ, ការទាស់ទែងគ្នា; ការប្ដឹងប្រកាន់គ្នា, ក្ដី, ក្ដីក្ដាំ :
“កើតអធិករណៈ, រម្ងាប់អធិករណ៍។”
សាលាជំនុំក្ដី។
“”
(ម.ព. អធិករណមណ្ឌប)។
“”
(ម.ព. អធិករណលេខា)។
“”
ស្មៀនតុលាការ។
“”
លិខិតកាត់ក្ដី, សាលក្រម។
“”
(ម.ព. អធិករណលេខកៈ)។
“”
(បើស្ត្រីជា អធិករណលេខិកា)។