វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អធិគត
គុ. [អៈ-ធិ-គៈ-តៈ] ឬ [អៈ-ធិ-គត់]
ដែលបានដល់ហើយ; ដែលបានស្រេចហើយ; ដែលសម្រេចហើយ; ដែលបានលុះឬបានត្រាស់ដឹងហើយ។
ដែលបានដល់ហើយ; ដែលបានស្រេចហើយ; ដែលសម្រេចហើយ; ដែលបានលុះឬបានត្រាស់ដឹងហើយ។
ដែលបានដល់ហើយ; ដែលបានស្រេចហើយ; ដែលសម្រេចហើយ; ដែលបានលុះឬបានត្រាស់ដឹងហើយ។
“”
អំពើឬកិច្ចការដែលសម្រេចហើយ, ដែលធ្វើរួចស្រេចហើយ។
“”
ធម៌ដែលគេបានលុះហើយឬធម៌ដែលគេចេះស្រេចហើយ។
“”
វិជ្ជាដែលគេរៀនចេះហើយ។
“”
(ម.ព. អធិគតវិជ្ជា)។
“”
សិល្បដែលគេបានសិក្សាស្រេចហើយ។
“”