វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អធិដ្ឋាន
កិ. [អៈ-ធិត-ឋាន]
តាំងចិត្ត, តាំងចិត្តនឹកថាឱ្យទៅជាដូច្នេះដូច្នោះ ឬថាឱ្យបានសម្រេចដូចបំណង; ផ្សង; ប្រាថ្នា :
តាំងចិត្ត, តាំងចិត្តនឹកថាឱ្យទៅជាដូច្នេះដូច្នោះ ឬថាឱ្យបានសម្រេចដូចបំណង; ផ្សង; ប្រាថ្នា :
តាំងចិត្ត, តាំងចិត្តនឹកថាឱ្យទៅជាដូច្នេះដូច្នោះ ឬថាឱ្យបានសម្រេចដូចបំណង; ផ្សង; ប្រាថ្នា :
“អធិដ្ឋានថាសូមឱ្យបានសម្រេចដូចបំណង។”
ការតាំងចិត្ត, ការតាំងចិត្តនឹកតម្រង់ចំពោះ; ការតាំងចិត្តសំបូងសង្រូងឬការសំបូងសង្រូងដោយចិត្តនឹក; ការនឹកផ្សង, ការតាំងចិត្តប្រាថ្នា :
“ធ្វើអធិដ្ឋាន។”