វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អធិមានិក
ន. [អៈ-ធិ-ម៉ា-និក]
អ្នកដែលមានះខ្លាំង; ចចេស, មុខរឹង; អ្នកដែលនឹកស្មានថាខ្លួនជាបុគ្គលមានគុណវិសេសក្រៃលែង :
អ្នកដែលមានះខ្លាំង; ចចេស, មុខរឹង; អ្នកដែលនឹកស្មានថាខ្លួនជាបុគ្គលមានគុណវិសេសក្រៃលែង :
អ្នកដែលមានះខ្លាំង; ចចេស, មុខរឹង; អ្នកដែលនឹកស្មានថាខ្លួនជាបុគ្គលមានគុណវិសេសក្រៃលែង :
“មនុស្សអធិមានិក។”
(បើស្ត្រីជា អធិមានិកា)។