វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អធ្យោគ
កិ. [អ័ត-ធ្យោក]
ពាក្យប្រើក្លាយមកពី សំ.បា. អធិយោគ "ព្យាយាមដ៏លើសលុប, ដ៏មុតមាំ" :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
៣ ន័យនិយមន័យ
១
ពាក្យប្រើក្លាយមកពី សំ.បា. អធិយោគ "ព្យាយាមដ៏លើសលុប, ដ៏មុតមាំ" :
ឧទាហរណ៍
“ត្រូវអធ្យោគគ្នាទៅ!”
២
ការអត់ឱន; អត់ធ្មត់; ការពុំប្រកាន់ទោស, ពុំយកក្ដី, ការអត់អាស្រ័យឱ្យ :
ឧទាហរណ៍
“មានអធ្យោគ, ដោយអធ្យោគ។”
៣
អធ្យាស្រ័យអត់ឱន :
ឧទាហរណ៍
“មានអធ្យោគអធ្យាស្រ័យរកគ្នា។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់