វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អធ្រាត្រ
ន. [អ័ត-ធ្រាត]
ពាក្យប្រើក្លាយមកពី សំ. អធ៌រាត្រិ ឬ រាត្រ "ពាក់កណ្ដាលយប់"; អឌ្ឍរត្ត ឬអឌ្ឍរត្តិ :
ពាក្យប្រើក្លាយមកពី សំ. អធ៌រាត្រិ ឬ រាត្រ "ពាក់កណ្ដាលយប់"; អឌ្ឍរត្ត ឬអឌ្ឍរត្តិ :
ពាក្យប្រើក្លាយមកពី សំ. អធ៌រាត្រិ ឬ រាត្រ "ពាក់កណ្ដាលយប់"; អឌ្ឍរត្ត ឬអឌ្ឍរត្តិ :
“ធ្វើការយប់តាំងពីព្រលប់ដល់អធ្រាត្រ។ (ព.កា.) លង់លុះអធ្រាត្រ ហៅឆន្ទអមាត្យ មកគិតនៃបាន ព្រះស្ដែងយកសេះ កម្លាំងហៅហាន ចងគ្រឿងនូវអាន នាំមកថ្វាយថ្វាត់។ កាព្យបទផ្ចាញ់មារបុរាណ។”
ពេលក្រោយអធ្រាត្រដែលសន្មតជាថ្ងៃបន្ទាប់។ ប៉ុន្តែក្បួនខ្នាតខ្មែរបុរាណបានកំណត់ថ្ងៃបន្ទាប់ចាប់ពីពេលព្រលឹមមើលក្រយៅបាតដៃឃើញ :
“ម៉ោង១រំលងអធ្រាត្រ។”
អធ្រាត្រស្ងាត់។
“”