វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អធ្វ័ន
ន. [អ័ត-ធ្វាន់]
ផ្លូវ, ដងផ្លូវ :
ផ្លូវ, ដងផ្លូវ :
ផ្លូវ, ដងផ្លូវ :
“កណ្ដាលអធ្វ័ន ឬ កណ្ដាលអធ្វា កណ្ដាលផ្លូវ។ (ព.កា.) ចុល្លធនុគ្គហ៍ ដើរស្រួលជាសុខ តាមដងអធ្វ័ន ហេតុតែបុព្វកម្ម តាមផ្ដល់ឱ្យភ័ន្ត ប្រទះចោរប្លន់ កណ្ដាលអធ្វា។ល។ (រឿងចុល្លធនុគ្គហបណ្ឌិតត្រូវចោរសម្លាប់កណ្ដាលផ្លូវ)។”