វចនា.
វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

អនង្គណ

គុ., ន. [អៈ-ណ័ង-គៈ-នៈ] ឬ [អៈ-ណ័ង-គន់]

ដែលឥតកិលេស; អ្នកដែលឥតកិលេស (អរហន្ត) ; ដែលឥតសៅហ្មង; អ្នកបរិសុទ្ធ :

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

២ ន័យ
១

ដែលឥតកិលេស; អ្នកដែលឥតកិលេស (អរហន្ត) ; ដែលឥតសៅហ្មង; អ្នកបរិសុទ្ធ :

ឧទាហរណ៍

“(ព.កា.) ថា ព្រះពុទ្ធអរហន្ត ជាអនង្គណ លើសលន់កន្លង ទាំងជាស្រែបុណ្យ នៃអស់ជនផង ព្រោះក្ដីសៅហ្មង ប្រាសចេញអស់ហើយ។ នរណាបានទាន់ ពុទ្ធារហន្ត តែងបានសុខស្បើយ ជួនបានសម្រេច មគ្គផលកន្តើយ អាចឆ្លងដល់ត្រើយ គឺនិញ្វនហោង។”

២

ភាពឬភាវៈជាអ្នកឥតកិលេស, ឥតសៅហ្មង។

ឧទាហរណ៍

“”

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់