វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អនន្តកាល
ន. [អៈ-ណន់-តៈ-កាល]
កាលដ៏យូរ កាលដែលមិនមានទីបំផុត អនន្តភាព។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
កាលដ៏យូរ កាលដែលមិនមានទីបំផុត អនន្តភាព។
ឧទាហរណ៍
“”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់ កាលដ៏យូរ កាលដែលមិនមានទីបំផុត អនន្តភាព។
កាលដ៏យូរ កាលដែលមិនមានទីបំផុត អនន្តភាព។
“”