វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អនន្តរ
គុ. [អៈ-ណន់-ដ]
ដែលមិនមានចន្លោះ, មិនមានរវាង, មិនមានឱកាស; ដែលចេះតែជាប់បន្តរឿយៗទៅ; ដែលជាលំដាប់តៗទៅ។
ដែលមិនមានចន្លោះ, មិនមានរវាង, មិនមានឱកាស; ដែលចេះតែជាប់បន្តរឿយៗទៅ; ដែលជាលំដាប់តៗទៅ។
ដែលមិនមានចន្លោះ, មិនមានរវាង, មិនមានឱកាស; ដែលចេះតែជាប់បន្តរឿយៗទៅ; ដែលជាលំដាប់តៗទៅ។
“”
សម្ដីដែលចេះតែបង្ហូរទៅមិនឈប់។
“”
ការទៅមកបន្តគ្នាមិនដាច់។
“”
ឈើឬវល្លិដែលមានផ្កាមិនដាច់។
“”
ឈើឬដំណាំដែលមានផ្លែមិនដាច់។
“”