វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អនរិយ
គុ. [អៈ-ណៈ-រ៉ិ-យៈ]
ដែលមិនមែនជាអរិយៈ; ដែលពុំប្រសើរ; មិនល្អ; ថោកទាប; ដែលមិនចម្រើន; ដែលមិនចុះរបៀប, ឆ្គង, ខ្ជីខ្ជា (សរសេរជា អនរិយៈ ឬ អនារ្យៈ ក៏បាន)។
ដែលមិនមែនជាអរិយៈ; ដែលពុំប្រសើរ; មិនល្អ; ថោកទាប; ដែលមិនចម្រើន; ដែលមិនចុះរបៀប, ឆ្គង, ខ្ជីខ្ជា (សរសេរជា អនរិយៈ ឬ អនារ្យៈ ក៏បាន)។
ដែលមិនមែនជាអរិយៈ; ដែលពុំប្រសើរ; មិនល្អ; ថោកទាប; ដែលមិនចម្រើន; ដែលមិនចុះរបៀប, ឆ្គង, ខ្ជីខ្ជា (សរសេរជា អនរិយៈ ឬ អនារ្យៈ ក៏បាន)។
“”
សណ្ដាប់ធ្នាប់ឬបែបបទខ្ជីខ្ជា, រយីករយាក; អំពើព្រៃផ្សៃ, កំណាចឃោរឃៅ, អំពើសាហាវយង់ឃ្នង។
“”
ប្រទេសមិនចម្រើន, ប្រទេសឥតរបៀប។
“”
(ព.ផ្ទ. អរិយ, អារ្យឬអរិយៈ, អារ្យៈ)។