វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អនវទ្យ
គុ. [អៈ-នៈ-វ័ត]
ដែលឥតទោស :
ដែលឥតទោស :
ដែលឥតទោស :
“មនុស្សអនវទ្យ, អំពើអនវទ្យ (ព.កា.) រីមនុស្សអនវ័ទ្យ គ្នាបានជាភ្លាត់ និយាយឆ្គាំឆ្គង ម្ដងមុនដំបូង ពុំមែនយង់ឃ្នង គួរតែរំលង កុំចាប់កំហុស។”
អ្នកដែលឥតទោស; អំពើដែលគ្មានទោស, ឥតកំហុស។
“”