វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អនាល័យ
ន. [អៈ-ណា-ឡៃ]
ដំណើរឥតលំនៅ; អ្នកដែលឥតលំនៅ, ឥតផ្ទះ, ឥតអាល័យ; ដំណើរអស់បំណង, អស់អាល័យ, អស់សេចក្ដីប្រាថ្នា; ព្រះនិញ្វន។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ដំណើរឥតលំនៅ; អ្នកដែលឥតលំនៅ, ឥតផ្ទះ, ឥតអាល័យ; ដំណើរអស់បំណង, អស់អាល័យ, អស់សេចក្ដីប្រាថ្នា; ព្រះនិញ្វន។
ឧទាហរណ៍
“”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់