វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អនាវាស
ន. [អៈ-ណា-វ៉ាស]
ទីដែលឥតមនុស្សនៅ; វត្តឬអារាមដែលគេបោះបង់ចោលឥតមានបព្វជិតនៅ។ អ្នកដែលមិនមានលំនៅ :
ទីដែលឥតមនុស្សនៅ; វត្តឬអារាមដែលគេបោះបង់ចោលឥតមានបព្វជិតនៅ។ អ្នកដែលមិនមានលំនៅ :
ទីដែលឥតមនុស្សនៅ; វត្តឬអារាមដែលគេបោះបង់ចោលឥតមានបព្វជិតនៅ។ អ្នកដែលមិនមានលំនៅ :
“មនុស្សអនាវាស។”
(បើស្ត្រីជា អនាវាសា)។