វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អនុបការ
គុ. [អៈ-នុ-ប៉ៈ-កា]
ដែលមិនមានឧបការ; ដែលមិនមែនជាឧបការ។
ដែលមិនមានឧបការ; ដែលមិនមែនជាឧបការ។
ដែលមិនមានឧបការ; ដែលមិនមែនជាឧបការ។
“”
អ្នកដែលឥតឧបការ (ប្រើជា និរុបការ ក៏បាន, មានអត្ថន័យដូចគ្នាដែរ)។
“”
ដែលឥតឧបការគុណ; ដែលមិនមែនជាឧបការគុណ។
“”
ជនដែលឥតមានឧបការដល់គ្នា។
“”