វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អន្តរធាន
ន. [អន់-តៈ-រ៉ៈ-ធាន] ឬ [អន់-ដ-ធាន]
ការបាត់; ការខូច, សេចក្ដីវិនាស :
ការបាត់; ការខូច, សេចក្ដីវិនាស :
ការបាត់; ការខូច, សេចក្ដីវិនាស :
“នាំបណ្ដាលឱ្យមានអន្តរធាន។”
បាត់, បាត់ទៅ; ខូច, ខូចបង់, វិនាស, អន្តរាយ :
“អន្តរធានទ្រព្យធនអស់រលីង។”
ខូចទៅ!, វិនាសទៅ! (ពាក្យឧទានផ្ដន្ទា)។
“”
(ប្រើជាពាក្យជេរគ្នាលេង ដោយសេចក្ដីស្និទ្ធស្នាលស្មោះស្មើក៏មាន ដូចជា អន្តរធាន! មកពីអង្កាល់?; អាអន្តរធាន! កុំមកវីវរជិតអញ! ព.សា.)។