វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អន្តឺត
គុ.កិ., គុ. [អន់-តឺត]
ដែលឆ្ងាយលន្លឹម, ឆ្ងាយណាស់ : ដែលខ្ពស់សន្លឹម :
ដែលឆ្ងាយលន្លឹម, ឆ្ងាយណាស់ : ដែលខ្ពស់សន្លឹម :
ដែលឆ្ងាយលន្លឹម, ឆ្ងាយណាស់ : ដែលខ្ពស់សន្លឹម :
“ផ្លូវឆ្ងាយអន្តឺត; ខ្ពស់អន្តឺត; ខំដើរអន្តឺត។”
សូរឮតឺតៗរឿយៗ :
“ឮសូរឯកខ្លែងអន្តឺតរាល់ព្រឹក។”