វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អន្តែងអន្តៃ
គុ.កិ., គុ. [អន់-តែង-អន់-តៃ]
រ៉ាំរ៉ៃ, តត្រំតត្រើយ, ត្រាំត្រែង, យូរ; មិនចេះដាច់ស្រេច :
រ៉ាំរ៉ៃ, តត្រំតត្រើយ, ត្រាំត្រែង, យូរ; មិនចេះដាច់ស្រេច :
រ៉ាំរ៉ៃ, តត្រំតត្រើយ, ត្រាំត្រែង, យូរ; មិនចេះដាច់ស្រេច :
“ឈឺអន្តែងអន្តៃ; ជំងឺអន្តែងអន្តៃ, កើតក្ដីអន្តែងអន្តៃមិនចេះស្រេច។”
និយាយថា អន្តែងៗ ឬ អន្តៃៗ ក៏មាន ចំពោះមែកឈើជាដើមដែលបាក់តែមិនដាច់ធ្លាក់ស្រឡះទេ ដោយនៅទាក់ជាប់នឹងអ្វីបន្តិចបន្តួច :
“ជាប់អន្តែងៗ ឬ នៅទាក់ជាប់អន្តៃៗ។”