វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អន្ទោកអន្ទោល
កិ. [អន់-ទោក-អន់-ទោល]
តាមអង្វរទទូចទទែមិនលែង, ដិតដោយយំដោយតាមគោរពឬតាមអង្វរករគេមិនលែង :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
២ ន័យនិយមន័យ
១
តាមអង្វរទទូចទទែមិនលែង, ដិតដោយយំដោយតាមគោរពឬតាមអង្វរករគេមិនលែង :
ឧទាហរណ៍
“ខំអន្ទោកអន្ទោលសុំយ៉ាងណា ក៏នៅតែមិនព្រមឱ្យ។”
២
ដែលចេះតែអង្វរទទូចទទែមិនលែង :
ឧទាហរណ៍
“គាត់ចេះតែមកនិយាយអន្ទោកអន្ទោលឱ្យខ្ញុំទៅជួយសង្គ្រោះដោះទុក្ខ ...។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់