វចនា.
វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

អន្លង់

ន. [អន់-លង់]

ឧទកដ្ឋានដែលមានជម្រៅអាចឱ្យលង់បាន គឺទីដក់ទឹកត្រង់ដែលជ្រៅជាងគេ ក្នុងទន្លេ, បឹង, ស្ទឹងជាដើម :

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

៤ ន័យ
១

ឧទកដ្ឋានដែលមានជម្រៅអាចឱ្យលង់បាន គឺទីដក់ទឹកត្រង់ដែលជ្រៅជាងគេ ក្នុងទន្លេ, បឹង, ស្ទឹងជាដើម :

ឧទាហរណ៍

“លិចទូកក្នុងបឹងចំត្រង់អន្លង់។”

២

(ព.ពុ.) និយាយដោយពាក្យប្រៀបមាន ៤យ៉ាងគឺ អន្លង់កាម, អន្លង់ភព, អន្លង់ទិដ្ឋិ, អន្លង់អវិជ្ជា (ព.ពុ.)។

ឧទាហរណ៍

“”

៣

ធ្លាក់ក្នុងសេចក្ដីវិនាស។

ឧទាហរណ៍

“”

៤

(ព.ប្រ.) កាមដែលទុកដូចជាអន្លង់ (ព្រោះអាចញ៉ាំងសត្វលោកឱ្យលិចលង់បាន)។

ឧទាហរណ៍

“”

ចំណាំការប្រើប្រាស់

(ម.ព. ឱឃ ផង)។

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់