វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អន្លង់
ន. [អន់-លង់]
ឧទកដ្ឋានដែលមានជម្រៅអាចឱ្យលង់បាន គឺទីដក់ទឹកត្រង់ដែលជ្រៅជាងគេ ក្នុងទន្លេ, បឹង, ស្ទឹងជាដើម :
ឧទកដ្ឋានដែលមានជម្រៅអាចឱ្យលង់បាន គឺទីដក់ទឹកត្រង់ដែលជ្រៅជាងគេ ក្នុងទន្លេ, បឹង, ស្ទឹងជាដើម :
ឧទកដ្ឋានដែលមានជម្រៅអាចឱ្យលង់បាន គឺទីដក់ទឹកត្រង់ដែលជ្រៅជាងគេ ក្នុងទន្លេ, បឹង, ស្ទឹងជាដើម :
“លិចទូកក្នុងបឹងចំត្រង់អន្លង់។”
(ព.ពុ.) និយាយដោយពាក្យប្រៀបមាន ៤យ៉ាងគឺ អន្លង់កាម, អន្លង់ភព, អន្លង់ទិដ្ឋិ, អន្លង់អវិជ្ជា (ព.ពុ.)។
“”
ធ្លាក់ក្នុងសេចក្ដីវិនាស។
“”
(ព.ប្រ.) កាមដែលទុកដូចជាអន្លង់ (ព្រោះអាចញ៉ាំងសត្វលោកឱ្យលិចលង់បាន)។
“”
(ម.ព. ឱឃ ផង)។