វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អន្សម
ន. [អន់-សម]
ឈ្មោះនំធ្វើដោយអង្ករដំណើបខ្ចប់ដោយស្លឹកស្រស់ (តាមធម្មតា ច្រើនប្រើស្លឹកចេក) មានរាងមូលរលស្មើចុងស្មើដើម ចម្អិនដោយស្ងោរឬអាំងក៏មាន។ អន្សម មានច្រើនប្រភេទ។
ឈ្មោះនំធ្វើដោយអង្ករដំណើបខ្ចប់ដោយស្លឹកស្រស់ (តាមធម្មតា ច្រើនប្រើស្លឹកចេក) មានរាងមូលរលស្មើចុងស្មើដើម ចម្អិនដោយស្ងោរឬអាំងក៏មាន។ អន្សម មានច្រើនប្រភេទ។
ឈ្មោះនំធ្វើដោយអង្ករដំណើបខ្ចប់ដោយស្លឹកស្រស់ (តាមធម្មតា ច្រើនប្រើស្លឹកចេក) មានរាងមូលរលស្មើចុងស្មើដើម ចម្អិនដោយស្ងោរឬអាំងក៏មាន។ អន្សម មានច្រើនប្រភេទ។
“”
(ព.ទ.បុ.) មានគ្នាច្រើន ប៉ុន្តែធ្វើមិនកើតឬធ្វើដែរ ប៉ុន្តែប្រចាំគ្នាលែនលនៗមិនហើយការ។
“”
(ម.ព. ដប់នាក់អន្សមខ្លោច)។
“”
ខ្ចប់អង្ករដំណើបដោយស្លឹកស្រស់ឱ្យកើតបានជារូបអន្សម។
“”
អន្សមដាក់ចេកណាំវ៉ាទុំទាំងមូលជាស្នួល។
“”
អន្សមដាក់សាច់ជ្រូកជាស្នូល។
“”
អន្សមដាក់ខ្ទិះដូងឬសាច់ដូងទុំកោសលាយផង។
“”
(ព.ប្រ.) ដែលប្រើការមិនកើត :
“មនុស្សអន្សមផ្អូម; របស់អន្សមផ្អូម។”
អន្សមដែលចម្អិនដោយអាំង។
“”
អាចោលម្សៀត! (ព.ទ្រ.)។
“”