វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អបរាជ័យ
កិ., គុ. [អៈ-ប៉ៈ-រ៉ា-ជៃ]
ឈ្នះ; ដែលមានជម្នះ :
ឈ្នះ; ដែលមានជម្នះ :
ឈ្នះ; ដែលមានជម្នះ :
“ទ័ពខាងនាយអបរាជ័យ។”
ការមានជ័យ, ដំណើរឈ្នះ, ជម្នះសត្រូវ :
“មានអបរាជ័យ (មានជម្នះ)។”
(ព.ផ្ទ. បរាជ័យ "ចំណាញ់គឺការចាញ់គេ" អ្នកខ្លះច្រឡំពាក្យ បរាជ័យ "ចាញ់" និង អបរាជ័យ "ឈ្នះ" នេះ ក៏បែរជានិយាយភ្លាត់ ចាញ់ ជា ឈ្នះ, ឈ្នះ ជា ចាញ់ ទៅវិញ; គួរនឹកដល់ពាក្យ បរាជិក បព្វជិតអ្នកចាញ់ក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា និងពាក្យ អបរាជិក "បព្វជិតអ្នកឈ្នះក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា" ទាំងពីរពាក្យនេះមកធៀប ផង ទើបលែងច្រឡំ)។