វចនា.
វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

អប្បមាទ

ន. [អ័ប-ប៉ៈ-ម៉ាត]

សេចក្ដីមិនធ្វេស, មិនប្រហែស ឬមិនធ្វេសប្រហែស; ការមិនធ្វេសស្មារតី; ការប្រុងប្រយ័ត្នជានិច្ច, ការប្រុងមិនឱ្យភ្លាំងភ្លាត់; ការប្រយ័ត្នមិនធ្វើអំពើអាក្រក់ :

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

៥ ន័យ
១

សេចក្ដីមិនធ្វេស, មិនប្រហែស ឬមិនធ្វេសប្រហែស; ការមិនធ្វេសស្មារតី; ការប្រុងប្រយ័ត្នជានិច្ច, ការប្រុងមិនឱ្យភ្លាំងភ្លាត់; ការប្រយ័ត្នមិនធ្វើអំពើអាក្រក់ :

ឧទាហរណ៍

“ធ្វើការដោយអប្បមាទ; ប្រតិបត្តិធម៌ច្បាប់ដោយអប្បមាទ; អប្បមាទជាធម៌ចម្បងជាងកុសលធម៌ទាំងពួង ជាមាតានៃសេចក្ដីសុខ-ចម្រើន។”

២

បដិបទាឬប្រតិប័ទដោយអប្បមាទ។

ឧទាហរណ៍

“”

៣

កុសលធម៌មានអប្បមាទជាឫសឬជាទីតាំង, អប្បមាទទុកថាជាឫសនៃកុសលធម៌។

ឧទាហរណ៍

“”

៤

លក្ខណៈនៃអប្បមាទ។

ឧទាហរណ៍

“”

៥

ការផ្ដល់ឬបំពេញអប្បមាទ គឺការធ្វើអប្បមាទឱ្យបរិបូណ៌, ឱ្យគ្រប់គ្រាន់, ឱ្យពេញ។ល។ គួររលឹកនឹកដល់ :

ឧទាហរណ៍

“កាលព្រះសក្យមុនីសម្ពុទ្ធជិតនឹងចូលកាន់ខន្ធនិព្វាន ទ្រង់មានព្រះពុទ្ធបណ្ដាំឱ្យចងចាំរាល់គ្នាថា "អ្នកទាំងឡាយ ចូរញ៉ាំងស្មារតីឱ្យបរិបូរដោយអប្បមាទ! ", ទ្រង់ផ្ដាំតែត្រឹមប៉ុណ្ណេះហើយ ក៏ចូលបរិនិព្វានទៅ, គួរពុទ្ធមាមកជននឹកដល់ព្រះបណ្ដាំនេះរឿយៗ!”

ចំណាំការប្រើប្រាស់

(ព.ផ្ទ. ប្រមាទ)។

ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ

ទម្រង់ពាក្យ

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់