វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អប្បិយ
គុ. [អ័ប-ប៉ិ-យ៉ៈ]
ដែលមិនជាទីស្រឡាញ់, ដែលពុំគួរស្រឡាញ់។
ដែលមិនជាទីស្រឡាញ់, ដែលពុំគួរស្រឡាញ់។
ដែលមិនជាទីស្រឡាញ់, ដែលពុំគួរស្រឡាញ់។
“”
បុគ្គលឬអ្វីៗដែលមិនជាទីស្រឡាញ់។
“”
ជនមិនជាទីស្រឡាញ់។
“”
បុត្រដែលមាតាបិតាស្អប់, កូនសម្អប់។
“”
របស់ដែលពុំគួរស្រឡាញ់, របស់សម្អប់។
“”
ភាពអប្រិយ។
“”
(ម.ព. អប្បិយភណ្ឌ)។
“”
សម្ដីដែលមិនជាទីស្រឡាញ់។
“”
(ម.ព. អប្បិយវាចា)។
“”
(ម.ព. អប្បិយវាទី)។
“”
អ្នកដែលច្រើនតែនិយាយសម្ដីឱ្យគេស្អប់។
“”
(ម.ព. អប្រិយសព្ទ)។
“”
(បុំ. ប្រើជា អប្បិយោ; ឥត្ថី.ឬបុំ. ពហុ. ជា អប្បិយា ក៏បាន; ព.កា. កវី ច្រើនប្រើ អប្រីយ៍)។